Για την Κρήτη

Κι αν πήγα και στην ξενιθιά , κι έζησα σ’ άλλους τόπους

κι αν γνώρισ’ άλλα έθιμα, κι αν είδ’ άλλους ανθρώπους,

Κρήτη μου δεν εξέχασα την εδική σου Χάρη,

τον ουρανό, τ’αστέρια σου , τις νύχτες το φεγγάρι .

Τον ήλιο που εθέρμαινε τα πρώτα μου τα χρόνια

που λιώνει πάγους στα βουνά και στην καρδιά τα χιόνια .

Του λίκνου μου του βρεφικού τα μαλακά στρωσίδια

της μάνας που εφτιάξαν , τα χέρια τα πιτήδεια

μεσ’ το ζεστό το σπίτι μας προσμένουν φυλαμένα

να μου θυμίσουν , να μου πούν για τόσα περασμένα

το Εικονοστάσι , το σπαθί που κρέμεται στο πλάϊ,

το τζάκι, το ρολόϊ μας το κάδρο που μιλάει ,

κειό του λεβέντη του παππού και της γιαγιάς τ’αδράχτι .

Το χελιδόνι πού’ ρχετε την άνοιξη στο φράχτη

του περβολιού, και τραγουδεί τόσο γλυκά τραγούδια

οι πεταλούδες , τα έντομα, τα στάχυα, τα λουλούδια,

τα μαγικά τα δειλινά στα γραφικά ακρογιάλια,

που βρέχουν κάστρα θρυλικά και τρέφουνε κοράλλια,

η κάθε πέτρα, οι τραχιές κι απότομες κορφές σου,

το κάθε τί από σένανε κι απ’ όλες τις μορφές σου,

μου είναι τόσο γνώριμο και τόσο αγαπημένο.

Λές κάποιο φίλτρο το κρατεί και τό’ χει μαγεμένο!

Κανένας Όμηρος ποτέ δεν μπόρεσε να ψάλλει,

Εσένα για την δόξα σου , για την καρδιά που πάλλει ,

μεσ’ τα γιγάντια στήθη σου . Μα κάθε σου λιθάρι ,

όπου χαράκι ριζιμιό ή ταπεινό χορτάρι,

μια δόξα συμβολίζουνε. Είναι βωμοί στημένοι,

με αίμα κάποιου Κρητικού παλικαριού θρεμένοι…

Το φως, τον ήχο , τα πουλιά, τα δέντρα και το χώμα

το κύμα τ’ ολογάλανο, τα σχήματα, το χρώμα

ότι ένιωσα κι εμάντεψα και ό,τι πρωτοείδα

πάνω σε Σέ , ώ Κρήτη μου, το ονόμασα Πατρίδα!!!

Το βρήκα εδώ

Advertisements
Published in: on Ιανουαρίου 24, 2009 at 11:57 πμ  Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Για την Κρήτη  
Αρέσει σε %d bloggers: